Slaan oor na inhoud

Die wonder van die liefde

Desember 15, 2010

Toe ons die huweliksuitnodiging na die troue van Abrie van Niekerk en Chantelle kry, toe trek ons ‘n duidelike kring om die datum op die almanak.  Eindelik breek Saterdag, 13 Augustus, aan en ons maak onsself aan die kant om in die pad te val.  “Wat trek ‘n mens na ‘n plaastroue toe aan?”  is my vrou se vraag.  “So gemaklik moontlik,”  is my antwoord, want buite waai ‘n warm oostewind.

Toe ons oor Folleminksberg ry, lê Naries se berg dofweg in die verte.  Dis nog ‘n stywe stoot, want die troue is anderkant die berg.  Ons draai slap links en vat Kamieskroon se pad.  Toe ons Rooiberg-se-steilte klim, roer die oostewind die fluitjiesbos se blare.  Ek sien dit skaars raak, want my gedagtes het die pad ver terug gevat.

Dis stil in die bakkie en ek herkou weer aan die verlede van meer as veertig jaar.  Ek skrik uit my mymering toe my vrou skielik langs my praat.   “Waaraan dink jy?”  vra sy met ‘n vonkel in die oog.  Ek stotter effe, want sy het my onkant betrap.  “Ek het mos ook eens op ‘n tyd na dieselfde plaas gery om vir Ivan se suster te gaan kuier,”  is my antwoord aan haar.  “En toe?”   treiter sy my stout.   “Dit het nie uitgewerk nie,”  is my koel antwoord.  Ons oë ontmoet en ons weet óns was vir mekaar bedoel.

Toe ons die afdraaipad na Brakputs nader, val my oë op die nuwe naambordjie:  “Betel”.  Ek herkou die betekenis daarvan:  “God het daar aan hom verskyn”. (Gen. 35:7).  Wat ‘n pragtige naam.  Toe ons die werf nader, sien ons die groot gestreepte tent.  Ons bespiegel waar die troue gaan wees, want ‘n bordjie met ‘n vet pyltjie wys dan in ‘n suidelike rigting weg van die opstal af.

Daar staan baie voertuie en daar word oor-en-weer gegroet. Ons word hartlik verwelkom.  Ek kyk op my horlosie …. dis amper twaalfuur.  Ons vra nie vrae nie en sit rustig in die skaduwee, terwyl die oostewind die boomtoppe roer.  Ons  sien oral jongmense rondbeweeg…..  hulle is bedrywig soos miere, want die horlosie tik die tyd af. ‘n Fris jongman in ‘n donker broek en wit hemp vang my oog.  “Dis seker Abrie, die bruidegom”,  fluister my vrou.  “Ek weet nie,” sê ek onseker.  “Hy was nóg kind nóg grootmens toe ek hom laas gesien het”,  sê ek, terwyl my oë hom volg.   Ek soek die sterk familietrekke van die Swart Isakke, maar besluit, hierdie generasie is al taamlik uitgebaster – ek sal weldra weet.

Die voertuie begin beweeg en ons klim die bult, terwyl ons wonder, waarheen nou?   ‘n Afdraaipad lei ons op ‘n smal paadjie deur die veld na ‘n hoë rots wat hoog bo alles uittroon.  Ons parkeer tussen die klippe en stap nader.  Toe ons almal ons plekke op die wit stoele inneem, is die oorhangende rots nog meer indrukwekkend en ek sien ‘n klein verhogie voor ons.  Links van ons beweeg die bye in en uit.  Hulle is hard besig, want hulle voel aan dat die winter kort is en die oostewind is besig om hul kosvoorraad te bedreig.  Heel voor sit vier jong manne eenders in hulle donker broeke en regoor hulle drie mooi jong meisies uitgevat in hulle  strooimeisierokkies.  Ek sê vir myself:  “Mooi bly maar mooi.”

Die gaste loer op hulle horlosies …. dis al na 12, maar dit maak nie saak nie… tyd speel nie vandag ‘n rol nie.  Almal gesels gedemp dat dit klink soos ‘n bynes wat goed rook gegee is.  Ons wonder wanneer die bruidskar kom.  Ek hou die veldpaadjie waarmee ons gekom het, dop.  Skielik raak dit stil.  Almal se koppe draai na regs.   Sagte, verbaasde uitroepe word gehoor.  Wat ek in ‘n oogwenk waarneem, ruk aan my binneste!    “Sprokies-agtig – ons is in kabouterland!” fluister ek vir my vrou.

‘n Donkie word gelei en die leier stap tydsaam asof hy nog tyd wil wen.  Die warm oostelug pla hom nie, want hierdie is vir hom ‘n kosbare oomblik.  Nou is hulle skaars vyftig meter van die gehoor af.   Almal staan eerbiedig op.  Dis asof daar ‘n toneel uit ‘n feëverhaal voor ons afspeel.  Soos ‘n prinses sit sy op die karretjie in haar wit bruidsgewaad.  Dit herinner my aan die Bybelse prente van ouds.

Versigtig help haar vader haar af.  Die blou skokbreker sak effe dieper toe sy haar wit skoentjie op die trappie neersit. Sy kom stadig, ingehaak aan haar trotse pa se arm, aangestap.  Dirk Koperdraad, wat nou fier en regop voor die karretjie staan, se oë is vasgenael op die bruid wat hy moes bring.  Op sy gesig is ‘n trotse glimlag van genoegdoening.  Hy hou die stang styf vas en ek lees sy gedagtes:  “My kleinbasie, ek het jou mooi nonnie vir jou gebring.”  Tevrede draai hy vir Vaaltyn om en hulle kies koers af huis se kant toe.  Hy het sy taak afgehandel.

Nou is ek doodseker wie’s die bruidegom toe hy by haar inhaak en haar pa ‘n handdruk gee.   Hulle stap vorentoe met die gevolg wat weerskante van hulle plekke inneem.  Die oomblik is gewyd.  Kortliks verwelkom die baas van die plaas en vader van die bruidegom alle gaste wat die oostewind getrotseer en gekom het om die gelukkige oomblikke met hulle as familie te deel.  Ivan slaan die Bybel oop en haal enkele verse aan uit Hooglied, wat digterlik en liries opklink in die gewyde atmosfeer.

Satan probeer die mooi oomblik bederf toe ‘n paar bye skielik ‘n seuntjie, wat daar naby op ‘n klip sit, takel.  Sy pa, een van die strooijonkers, kom vinnig tot sy redding.  So onverwags soos die aanval, is dit asof ‘n onsigbare Stem hulle bestraf en die seremonie ongesteurd voortgaan.  Ons hou asem op, want ek ken ‘n kwaai bynes, maar niks gebeur verder nie.

Dis asof die woorde van Hooglied ons almal weer herinner aan die dae van ons jeug.  Terwyl ek my beminde se hand styf vashou, kom die Pastoor nader en hy gaan oor tot die huweliksbevestiging.   Ek buig oor na my vrou en fluister stout:  “Hoekom is jy nie meer so gehoorsaam en onderdanig soos jy beloof het nie.”  Sy sein vir my ‘n warm glimlag.   Die ringe word ingesteek en die pasgetroude paartjie kyk diep in mekaar se oë.   Ek drink elke oomblik in.  Die geluk en vreugde staan vol in die blom toe die bruidegom sy mooi vroutjie op haar mond soen. Dis asof jy die teenwoordigheid van die Almagtige aanvoel.   Ons as gaste verheug ons in hul vreugde.  Mnr. en mev. Van Niekerk se huweliksboot is pas te water gelaat.

Ons ry stadig af huis toe vir die huweliksonthaal.  Ek en my vrou bespreek die gebeure voor die groot rots.   Ek skud my kop in ongeloof en sê:  “Ek kan nie glo dat die bye so skielik opgehou het nie.”  Voor ons alles kon oordink, is ons voor die groot tent.  Onder ‘n boom hang die gastelys.  Ons stap nader en steek blad vir hulle wat ons nog nie raakgeloop het nie.

By  elke tafel is die gaste se sitplekke aangedui.  Die bekers vrugtesap word omgestuur, want dis warm en kort-kort moet ons die lastige sweet afvee.  Ons wag vir die bruidspaar, maar die fotograaf hou hulle besig.  Nou gesels ons dat die byle huil!   In die kostent word die maaltyd voorberei.  Die geur van braaivleis hang tussen ons en maak ons watertand, maar die fotograaf is nog nie tevrede nie.

Eindelik is daar ‘n roering.  Die twee verliefde jongmense stap rustig tussen die tafels deur, terwyl almal opstaan. Die bruidegom bedank sy ouers en in ‘n roerende toespraak seën hy hulle. Daar word ‘n traan of twee weggepink.   Ons lig ons glasies sap en  ek grinnik toe ‘n vrou uit die dwarste sê:  “Ek is gewoond ons drink altyd ‘n dop, maar vandag is dit net seëninge!”

Later kom die voorgereg en ons skuif reg vir die hoofmaal.  Soos koshuiskinders eet ons ons oor ‘n mik.   Dis asof die kuier nou eers stoom optel.  Niemand is haastig nie en dis asof ons die kuier in die tent nog ‘n bietjie wil uitrek, want die atmosfeer is hartlik  en jy kan die liefde aanvoel.

Die bome het al lang skaduwees gegooi toe ons almal groet en traag koers kry huis toe.  Langs pad herkou ons aan die dag se gebeure en ons besef ons was by ‘n huweliksfees wat ons nog lank sal bybly. “Ek dink dit was vir hulle as gesin ‘n wonderlike dag,”  som my vrou die feesdag op.  Ek knik instemmend en  die woorde van oom Kortpiet Voges kom by my op wat sê:   “Hulle is so gelukkig, hulle weet ok nie wat om met alle geluk te mááák nie

3 Kommentaar leave one →
  1. Anel Visser permalink
    Desember 22, 2010 16:38

    Wat ‘n pragtige verhaal om te lees,laat my sommer trane in die oë kry. Troues is maar net ‘n kosbare geskenk van God af.

  2. hestelle permalink
    Februarie 13, 2011 20:46

    Ons is so jammer dat die blog stil is, maar Gert is net te besig met die familiegeskiedenisboek, Sarrisam-Spore. Dit word DV 26 Maart aan die familie bekendgestel en kos R290 + posgeld as ons moet pos. Dis die geskiedenis van Sarrisam se mense en het ‘n breë teks vanaf 1717 deur oupa Joos en sy nageslag tot nou met baie foto’s – kleurfoto’s op glanspapier. Dit sal ‘n kosbare erfenis vir die familie wees.

  3. Koos permalink
    April 16, 2011 07:42

    Seker een van die bes geskryfde stories wat ek nog gelees het. Dis soos ‘n draaiboek wat elke gebeurlikheid by die troue glashelder uitgebeeld wat min of niks aan die verbeelding oorlaat nie. Wou dit al op dageen geskryf het maar nooit daar by uigekom nie.

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s

%d bloggers like this: